TRANSMISSION- BLOG

Transmission 41

 

– Wydaje mi się, że każdy przebywający w murach i na otwartych przestrzeniach Maison de Sante, pisze dziennik. Sylvia, którą tu spotkałem, pierwszy swój dziennik otrzymała od matki w 1941r, czyli jak miała dziewięć lat. Czy taki akt determinuje rozwój człowieka, określa jego życie? Tak, wiem Doktorze Tarr, Pan zaraz powie, że trzeba być tak czy siak zdrowo ogarniętym dementia praecox aby grzebać trupa swego pisząc dziennik i niechybnie Pan w dzikiej swej radości zacznie wypisywać takiemu delikwentowi receptę pełną złudnych tabletek na skrawku papieru kategorii trzeciej. Ale mnie mimo wszystko nurtuje wpływ tego konkretnego zdarzenia na psychiatrię wewnętrzno-ustrojową duszy. Pan wie, że ponad 30 lat temu, po raz pierwszy przeczytałem jej ”Szklany klosz”?
– Tak, to ciekawe, proszę mówić dalej
– „Dla człowieka siedzącego pod szklanym kloszem, znieczulonego na wszystko, zatrzymanego w rozwoju jak embrion w spirytusie, całe życie jest jednym wielkim, złym snem.”. Jeszcze dziś słyszę to z głębin.
– Znaczy, miewa Pan głosy?
– No do tego to ja się nie przyznam. Ale teraz z perspektywy czasu widzę jak przeniknięcie, ba wniknięcie jej słów choćby następujących: „Było mi obojętnie i bardzo pusto – tak musi być w oku cyklonu. Absolutna cisza w samym środku szalejącego żywiołu” musiało wpłynąć znacząco na mój roztrój.
– Taa … Herbaty? Zresztą nie, na kozetce w pozycji leżącej się nie pije. Co ja bym zrobił z topielcem. W Maison de Sante można oszaleć ale nie utopić. Hi Hi Hi. Przepraszam Panie de Cades, próbowałem Pana trochę rozweselić. … Myślę, że przeczytanie tej książki mogło podziałać jak pewien amplifikator, bo Pan musiałby już wcześniej hm… no wie Pan.
– Dementia praecox ?
– A tego to ja jeszcze nie wiem. Poobserwujemy Pana z Profesorem Fether, no i zobaczymy. Słyszałem, że zadedykował Pan naszej Sylvie wiersz i nawet Pan go odczytał w Krakowie?
– Na „Poezjach i Herezjach” Panie Doktorze
– Proszę go zadeklamować
– Tu, z poziomu kozetki?
– Tak
                                                                                                                                                                                        „Sylvia P.”

                                                                                                           Od 1932
                                                                                                          hoduję czerń
                                                                                                          krew moją

co wan nę z nadgarstków
wypełnia

od godziny 20.15
na sznurze
myśli zawisłe
żałobnie wiersz piszą

podobno

to płaty obdarte

tak mówią

                                                                               lekarze ?

                                                                                                         a ja się uśmiecham
                                                                                                         jakoś tak krzywo
                                                                                                         jeszcze im nie wierząc

– No tak. A Pan, Panie de Cades,  im wierzy?

 

Powyższy zapis sesji kozetkowej pochodzi z nigdy i nigdzie niepublikowanych
stron „Dziennika obserwacji” a być może z jego alternatywnej rzeczywistości

w tekście wykorzystano fragmenty powieści Sylvie Plath pt: „ Szklany klosz”

3 komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.